ADD (Attention Deficit Disorder) ma podłoże neurobiologiczne i genetyczne. Badania naukowe jednoznacznie wskazują na istotną rolę czynników biologicznych w rozwoju tego zaburzenia. Warto podkreślić, że w aktualnych klasyfikacjach psychologicznych (DSM-5) stosuje się określenie ADHD – typ z przewagą zaburzeń uwagi, a termin „ADD” nie funkcjonuje już jako odrębna jednostka diagnostyczna.

Zaburzenia neurobiologiczne

Jednym z najlepiej udokumentowanych mechanizmów ADD są zaburzenia w funkcjonowaniu neuroprzekaźników, w szczególności:

• dopaminy – odpowiedzialnej za motywację, koncentrację oraz system nagrody,
  
  
• noradrenaliny – regulującej czujność i zdolność skupienia uwagi.
  
  

Leki stosowane w leczeniu ADHD działają właśnie na te układy neuroprzekaźnikowe.

Różnice w funkcjonowaniu mózgu

Badania neuroobrazowe pokazują różnice w aktywności struktur mózgu odpowiedzialnych za uwagę i kontrolę impulsów, m.in.:

• kory przedczołowej,
  
  
• jądra ogoniastego,
  
  
• połączeń w obrębie sieci uwagi.
  
  

Są to różnice funkcjonalne, dotyczące sposobu pracy mózgu, a nie jego uszkodzenia.

Czynniki środowiskowe

Na nasilenie objawów ADD mogą wpływać także czynniki środowiskowe, które nie są bezpośrednią przyczyną zaburzenia, ale mogą pogarszać jego przebieg. Należą do nich m.in.:

• stres w okresie prenatalnym,
  
  
• niska masa urodzeniowa lub wcześniactwo,
  
  
• brak odpowiedniego wsparcia rozwojowego,
  
  
• nadmierne przeciążenie bodźcami.
  
  

Czynniki te mogą pogarszać koncentrację i samoregulację oraz nasilać objawy ADD, zwłaszcza u osób z istniejącą predyspozycją biologiczną.