Zrobiłem/am test DIVA-5 online u psychologa i co dalej?

Z tego artykułu porusza następujące tematy:

Coraz więcej dorosłych zgłasza się na profesjonalne badania diagnostyczne w kierunku ADHD. Jeśli wykonałeś/łaś test DIVA-5 u psychologa i masz już opinię specjalisty, naturalne jest, że pojawiają się pytania: co teraz? Czy to oznacza, że mam ADHD? Jakie są kolejne kroki po DIVA-5? W tym artykule odpowiadamy na najczęstsze pytania i podpowiadamy, jak mądrze działać.

W teście DIVA-5 wyszło, że mam ADHD – co teraz?

Jeśli wynik DIVA-5 wskazuje na ADHD, jest to bardzo ważny sygnał. DIVA-5 to jedno z najbardziej rzetelnych narzędzi do diagnozowania ADHD u dorosłych, ale pamiętaj – to nadal element całego procesu diagnostycznego.

Kolejne kroki po pozytywnej opinii DIVA-5:

✅ Skonsultuj się z lekarzem psychiatrą – tylko psychiatra może postawić ostateczną diagnozę ADHD u dorosłych oraz zdecydować o ewentualnym włączeniu farmakoterapii.

✅ Rozważ rozpoczęcie terapii psychologicznej ukierunkowanej na ADHD – psychoterapia pomoże Ci:

lepiej zrozumieć specyfikę ADHD,
nauczyć się skutecznych strategii organizacji i planowania,
poradzić sobie z trudnościami emocjonalnymi związanymi z ADHD.

✅ Zadbaj o psychoedukację – dowiedz się, czym jest ADHD u dorosłych, jak wpływa na życie zawodowe i prywatne, i jakie są dostępne formy wsparcia.

✅ Nie odkładaj działania – im szybciej podejmiesz kroki po opinii z DIVA-5, tym większa szansa na poprawę jakości życia.

W teście DIVA-5 wyszło, że nie mam ADHD – co teraz?

Negatywna opinia z DIVA-5 u psychologa może budzić ulgę, ale czasami także wątpliwości, zwłaszcza jeśli objawy nadal utrudniają codzienne funkcjonowanie.

Co możesz zrobić?

✅ Omów wynik z psychologiem – zapytaj, jakie inne czynniki mogą tłumaczyć Twoje trudności (np. zaburzenia lękowe, depresja, wysoki poziom stresu, wypalenie zawodowe). ✅ Rozważ drugą opinię – diagnostyka ADHD u dorosłych jest złożona. Jeśli czujesz, że wynik nie oddaje w pełni Twoich doświadczeń, warto skonsultować się z innym specjalistą lub lekarzem psychiatrą. ✅ Skorzystaj z terapii psychologicznej – nawet bez diagnozy ADHD możesz pracować nad poprawą koncentracji, planowania i zarządzania stresem.

Dlaczego czuję złość, że nie mam ADHD?

Dla wielu osób wynik testu DIVA-5, który nie potwierdza ADHD, może być trudny do zaakceptowania. Pojawia się złość, frustracja, a nawet poczucie straty. Dlaczego? ADHD często wydaje się być logicznym wyjaśnieniem wieloletnich problemów – rozkojarzenia, chaotycznego życia, odkładania ważnych spraw na później czy problemów w pracy i relacjach. Diagnoza ADHD daje nadzieję: wreszcie rozumiem siebie, wreszcie mogę dostać pomoc. Gdy jednak specjalista mówi: „to nie ADHD”, wiele osób czuje, jakby ta nadzieja została im odebrana.

Złość może też wynikać z lęku: „Skoro to nie ADHD, to co jest ze mną nie tak? Czy moje problemy są wymyślone? Czy ktokolwiek mi pomoże?” Warto wiedzieć, że takie emocje są naturalną reakcją. To sygnał, że Twój umysł nadal szuka odpowiedzi i nie chce zostać z nierozwiązanymi trudnościami. Właśnie w takich sytuacjach diagnoza różnicowa jest kluczowa – pomaga odkryć, co naprawdę stoi za Twoimi objawami.

W teście DIVA-5 wyszło, że nie mam ADHD, ale ja czuję, że mam – co zrobić?

To częsta sytuacja. Objawy ADHD u dorosłych bywają subtelne i mogą być mylnie przypisywane innym trudnościom. Szczególnie kobiety często doświadczają „maskowania” objawów ADHD, co może utrudniać diagnozę.

Twoje kroki:

✅ Skontaktuj się z innym specjalistą – psychiatra lub psycholog z doświadczeniem w diagnozowaniu ADHD u dorosłych może spojrzeć na Twój przypadek z innej perspektywy. ✅ Zadbaj o autodiagnozę i obserwację objawów – notuj sytuacje, w których trudności z koncentracją, impulsywność czy prokrastynacja wpływają na Twoje życie. ✅ Rozważ terapię ukierunkowaną na objawy wykonawcze – nawet bez ostatecznej diagnozy możesz uczyć się technik zarządzania czasem, organizacji i kontroli emocji.

Dlaczego warto działać po teście DIVA-5?

Niezależnie od wyniku, samo wykonanie DIVA-5 u psychologa jest ogromnym krokiem w stronę lepszego zrozumienia siebie. ADHD u dorosłych często pozostaje nierozpoznane przez lata, co może prowadzić do:

trudności zawodowych,
problemów w relacjach,
obniżonej samooceny i poczucia frustracji.

Wczesne podjęcie terapii lub leczenia może znacząco poprawić jakość życia.

Jak możemy Ci pomóc?

Co to jest diagnoza różnicowa ADHD i dlaczego jest ważna?

W naszej poradni oferujemy:

✅ Diagnozę ADHD u dorosłych (online) – kompleksowe badanie prowadzone przez doświadczonych psychologów. Kliknij i sprawdź

✅ Psychoterapię ukierunkowaną na ADHD – naucz się skutecznych strategii organizacji i radzenia sobie z emocjami. Kliknij i sprawdź

Czym jest diagnoza różnicowa?

Diagnoza różnicowa ADHD u dorosłych to proces, w którym specjalista (psycholog lub psychiatra) sprawdza, czy objawy zgłaszane przez pacjenta są rzeczywiście wynikiem ADHD, czy mogą mieć inne przyczyny. ADHD często współwystępuje lub jest mylone z innymi trudnościami psychicznymi, takimi jak:

zaburzenia lękowe,
depresja,
zaburzenia osobowości,
wypalenie zawodowe,
zaburzenia ze spektrum autyzmu (ASD).

Dzięki diagnozie różnicowej można uniknąć błędnej diagnozy i dobrania niewłaściwego leczenia.

Kto i kiedy przeprowadza diagnozę różnicową ADHD?

✅ Kto?
Diagnozę różnicową przeprowadza zazwyczaj:

psycholog kliniczny – podczas pełnej diagnozy psychologicznej,
lekarz psychiatra – w ramach konsultacji psychiatrycznej.

✅ Kiedy?
Diagnoza różnicowa jest szczególnie wskazana, gdy:

wynik DIVA-5 nie jest jednoznaczny,
pacjent mimo negatywnego wyniku czuje, że objawy ADHD są obecne,
istnieją inne wcześniejsze diagnozy lub trudności psychiczne.

Na czym polega diagnoza różnicowa ADHD?

Proces diagnozy różnicowej może obejmować:

Rozszerzony wywiad kliniczny – szczegółowe pytania o dzieciństwo, szkołę, pracę, relacje i objawy w różnych okresach życia.
Dodatkowe testy psychologiczne – np. testy funkcji wykonawczych, koncentracji, pamięci roboczej.
Analizę dokumentacji medycznej – wcześniejsze diagnozy, terapie, leczenie farmakologiczne.

Obserwację specjalisty – psycholog lub psychiatra ocenia, czy objawy mogą być wynikiem innych trudności (depresji, lęku, zaburzeń osobowości).

Jak diagnoza różnicowa może pomóc?

✅ Zapobiega błędnej diagnozie – pozwala odróżnić ADHD od innych zaburzeń o podobnych objawach.
✅ Daje pewność – pacjent zyskuje jasność, co naprawdę jest źródłem jego trudności.
✅ Pomaga dobrać leczenie – jeśli objawy wynikają np. z depresji lub lęku, strategie terapeutyczne są zupełnie inne niż w ADHD.

Przykłady z życia

„DIVA-5 wykazał brak ADHD, ale nadal nie mogę się skupić”

Anna, 29 lat, zgłosiła się na diagnozę ADHD, ponieważ od lat miała problemy z koncentracją, odkładaniem zadań i organizacją dnia. Test DIVA-5 przeprowadzony przez psychologa wskazał brak ADHD. Anna jednak nadal była przekonana, że ma ADHD, bo jej objawy bardzo przypominały opisy innych dorosłych z tą diagnozą. Psycholog zaproponował diagnozę różnicową. W trakcie pogłębionego wywiadu i dodatkowych testów okazało się, że trudności Anny są związane z:

przewlekłym stresem w pracy,
wysokim poziomem lęku,
i objawami wypalenia zawodowego.

Dzięki diagnozie różnicowej Anna rozpoczęła terapię skoncentrowaną na radzeniu sobie ze stresem i lękiem. Już po kilku miesiącach zauważyła poprawę koncentracji i motywacji – bez konieczności leczenia farmakologicznego.

„Pozytywny wynik DIVA-5 i diagnoza ADHD – czy to na pewno ADHD?”

Marek, 35 lat, po latach zmagań z chaosem w życiu codziennym i impulsywnością, otrzymał od psychologa opinię po DIVA-5 sugerującą ADHD. Przed wizytą u psychiatry zdecydował się na pełną diagnozę różnicową, bo chciał mieć pewność co do rozpoznania. W trakcie diagnozy okazało się, że choć Marek rzeczywiście spełnia kryteria ADHD, część jego objawów była także związana z zaburzeniami nastroju (dystymią). Dzięki temu psychiatra mógł zaproponować zintegrowane leczenie – farmakoterapię ADHD oraz psychoterapię depresji. To podejście pozwoliło Markowi szybciej osiągnąć poprawę funkcjonowania.

„ADHD czy depresja?”

Kasia, 27 lat, od kilku lat zmagała się z brakiem energii, trudnościami z koncentracją i motywacją. Miała wrażenie, że niczego nie jest w stanie doprowadzić do końca, a jej życie to jeden wielki chaos. Po obejrzeniu filmów na TikToku o ADHD u dorosłych uznała, że to może być jej problem. Zgłosiła się do psychologa i zrobiła test DIVA-5. Wynik był niejednoznaczny – część kryteriów ADHD spełniała, część nie. Psycholog zaproponował diagnozę różnicową. W trakcie kilku spotkań okazało się, że:

Kasia od kilku lat doświadczała epizodów depresyjnych,
jej trudności z koncentracją i organizacją były wynikiem przewlekłego smutku i braku energii,
dodatkowo objawy nasilały się w stresujących okresach.

Dzięki diagnozie różnicowej zamiast leczenia ADHD, Kasia rozpoczęła terapię poznawczo-behawioralną skoncentrowaną na depresji. Już po 3 miesiącach zaczęła odzyskiwać energię i poczucie kontroli nad swoim życiem.

„ADHD czy autyzm?”

Tomek, 22 lata, od dzieciństwa czuł się „inny”. Miał trudności w relacjach z rówieśnikami, szybko tracił zainteresowanie studiami i czuł ogromny chaos w codziennych obowiązkach. Po przeczytaniu o ADHD w dorosłości, uznał, że to może być odpowiedź na jego problemy. Po wykonaniu testu DIVA-5 wynik sugerował ADHD. Jednak podczas pełnej diagnozy różnicowej psycholog zauważył również inne objawy:

silne przywiązanie do rutyny i trudność w adaptacji do zmian,
problemy z odczytywaniem emocji innych osób,
nadwrażliwość na dźwięki i światło.

Diagnoza różnicowa wykazała, że trudności Tomka nie są typowym ADHD, ale wynikają ze spektrum autyzmu (ASD) z elementami funkcji wykonawczych podobnych do ADHD. Dzięki temu Tomasz mógł rozpocząć terapię dostosowaną do potrzeb osoby w spektrum i lepiej zrozumieć siebie.

„ADHD czy wypalenie zawodowe?”

Monika, 39 lat, prowadziła własną firmę i przez lata była perfekcjonistką. Ostatnio zaczęła zapominać o terminach, odkładała ważne zadania i miała wrażenie, że „jej mózg nie działa jak kiedyś”. Znajomi podsunęli jej temat ADHD u dorosłych. Monika zgłosiła się na konsultację i zrobiła DIVA-5 – wynik wskazał brak ADHD. Monika była jednak przekonana, że objawy pasują do ADHD, więc zdecydowała się na diagnozę różnicową. W trakcie rozmów psycholog zauważył:

przeciążenie pracą, brak czasu na odpoczynek,
symptomy typowe dla wypalenia zawodowego (apatia, drażliwość, trudność w koncentracji),
brak historii podobnych problemów w dzieciństwie, co jest istotnym kryterium ADHD.

Dzięki diagnozie różnicowej Monika uniknęła pochopnej diagnozy ADHD i rozpoczęła terapię skoncentrowaną na regeneracji, nauce stawiania granic i redukcji stresu. Efekt? Po kilku miesiącach odzyskała sprawność poznawczą i radość z pracy.

„Byłam wściekła, że to nie ADHD – ale diagnoza różnicowa zmieniła wszystko”

Paulina, 31 lat, przez kilka lat miała poczucie, że „jej mózg działa inaczej”. Problemy z koncentracją, ciągłe zapominanie o ważnych rzeczach, chaos w domu i w pracy – wszystko to pasowało do opisów ADHD, które widziała w internecie. Kiedy w końcu zebrała się na odwagę i poszła do psychologa na diagnozę ADHD, była pewna, że w końcu dostanie odpowiedź. Wynik testu DIVA-5 ją zmiażdżył – „brak podstaw do diagnozy ADHD”. Paulina czuła się oszukana i zła. Przez kilka dni powtarzała sobie: „To niemożliwe. Przecież mam wszystkie objawy. Oni się mylą.” Psycholog jednak wyjaśnił, że jej objawy mogą mieć inne źródło i zaproponował diagnozę różnicową. W trakcie kilku spotkań okazało się, że:

Paulina od dwóch lat zmagała się z nasilającą się depresją – stąd problemy z pamięcią, koncentracją i organizacją dnia.
Dodatkowo jej perfekcjonizm i wysoki poziom lęku powodowały, że nawet małe zadania wydawały się przytłaczające.

Zamiast leczenia ADHD Paulina rozpoczęła terapię poznawczo-behawioralną skoncentrowaną na depresji i lęku. Już po kilku miesiącach zauważyła znaczną poprawę – przestała odkładać sprawy na później, odzyskała energię i motywację. Po czasie przyznała: „Byłam zła, bo chciałam, żeby to było ADHD. Teraz cieszę się, że psycholog nie zatrzymał się na pierwszej diagnozie i pomógł mi znaleźć prawdziwy problem.”

„Byłem wściekły, że to nie ADHD – a jednak to była dobra wiadomość”

Marek, 36 lat, od kilku miesięcy był przekonany, że ma ADHD. W pracy notorycznie zapominał o terminach, nie mógł się skupić na jednym zadaniu, a wieczorami czuł się kompletnie wypalony. Gdy oglądał filmiki o ADHD na YouTube, niemal każde zdanie brzmiało jak o nim. Miał wrażenie, że w końcu znalazł odpowiedź na swoje problemy. Zdecydował się na wizytę u psychologa i wykonał test DIVA-5. Wynik był jednoznaczny – brak podstaw do diagnozy ADHD. Marek poczuł się… wściekły. „Jak to możliwe? Przecież wszystko się zgadzało. Oni nie rozumieją, co przeżywam!” – powtarzał sobie. Psycholog jednak cierpliwie wyjaśnił, że objawy Marka mogą wynikać z innych przyczyn i zaproponował diagnozę różnicową. Podczas kolejnych spotkań wyszło na jaw, że:

Marek od ponad roku pracował po 12 godzin dziennie, bez urlopu,
odczuwał chroniczny stres i brak motywacji,
jego objawy (roztargnienie, trudności z koncentracją, zmęczenie) były typowe dla wypalenia zawodowego.

Zamiast leczenia ADHD Marek rozpoczął psychoterapię, nauczył się technik zarządzania stresem i wprowadził realne zmiany w pracy. Po kilku miesiącach zauważył znaczną poprawę. „Dziś wiem, że złość była tylko częścią procesu. Dzięki psychologowi odkryłem prawdziwy problem i w końcu czuję, że znowu panuję nad swoim życiem.”

Umów się na konsultację online już dziś!

Nie wiesz, jakiego specjalistę lub jaką formę terapii wybrać?

Masz pytania? Chcesz umówić wizytę?

Napisz wiadomość poprzez formularz lub adres e-mail:
kontakt@poradniaterapeutyczna.pl

Rejestracja telefoniczna dostępna jest od poniedziałku do piątku w godzinach 10:00 – 18:00
pod numer telefonu

881 538 766

Uwaga! Nie prowadzimy wizyt stacjonarnych (gabinet).

Wizyty w naszej Poradni odbywają się wyłącznie online (wideorozmowy).